บทที่ 4 ตอนที่ 4
“ฉันทำไม่ได้”
“แต่แกต้องทำให้ได้ ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าแกให้ตาย จำเอาไว้ด้วย”
แสนดีร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่เคยคิดเลยว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นในชีวิตของตัวเอง แค่แอบรักเพเรอคลิสก็อัปยศพออยู่แล้ว แต่นี้แม่ยังบังคับให้จับเขาอีก หล่อนทำไม่ได้หรอก ยังไงก็ทำไม่ได้
“ต่อให้แม่ตีฉันจนตาย... ฉันก็คงทำอย่างที่แม่ต้องการไม่ได้...”
“อีแซนดี้”
โสภาโมโหตบหน้าลูกสาวสองครั้งติด แก้มนวลใสเกิดปื้นแดงจากรอยนิ้วมือของมารดาแท้ๆ ชัดเจน
“มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอ อีแซนดี้”สรรพนามที่ใช้เรียกลูกสาวเปลี่ยนแปลงเป็นหยาบคายยิ่งขึ้น
“แม่จ๋า ให้ฉันทำอย่างอื่นเถอะนะแม่ อย่าให้ฉันทำเรื่องน่าอดสูแบบนั้นเลย ฉัน... ฉันทำไม่ได้จริงๆ”
ไม่มีเสียงร้องใดๆ ออกมาจากปากของแสนดีอีก แม้ว่าจะถูกโสภาทุบตีรุนแรงแค่ไหนก็ตาม มีแค่หยาดน้ำตาเท่านั้นที่หลั่งรินออกมาท่วมท้นร่างกายและหัวใจ
ต่อให้หล่อนต้องตาย หล่อนก็ไม่อาจใช้วิธีชั่วร้ายแบบนี้กับผู้ชายที่ตัวเองรักอย่างเพเรอคลิส ซาเวลลาสได้หรอก ไม่มีทางทำได้จริงๆ
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
ห้องอาหารขนาดใหญ่ของดาร์กอน คาสเทลโลถูกตกแต่งหรูหราอลังการ จนบางครั้งคนมองอย่างหล่อนอดคิดไม่ได้ว่าที่นี่เหมาะที่จะเป็นสวรรค์มากกว่าพื้นดิน
“มัวใจลอยอะไรน่ะแซนดี้ ยกอาหารเข้าไปข้างในสิ”
เดลล่าที่เดินตามมาที่หลังกระตุ้นเพื่อนเสียงดัง และนั่นก็ทำให้ แสนดีได้สติ
“อ๋อ จ้ะ ฉันรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”
เดลล่าเห็นท่าทางของเพื่อนรักแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเวทนา และก็ไม่รู้จะช่วยให้สมหวังยังไง
“นี่ถ้าคนสวยอย่างเธอไปรักผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่หนุ่มๆ มังกรดำ ฉันคงไม่รู้สึกเป็นห่วงเธอขนาดนี้หรอก แซนดี้”
คนเป็นห่วงเพื่อนบ่นพึมพำ ก่อนจะยกอาหารเดินตามเข้าไป และก็ทันได้เห็นแสนดีก่อเรื่องเข้าพอดี
“แซนดี้...!”
เดลล่าตกใจรีบวางอาหารบนโต๊ะ และกระวีกระวาดไปช่วยเพื่อนรักจัดการกับเศษจานที่แตกกระจายอยู่เต็มพื้น ท่ามกลางสายตาแข็งกระด้างของเพเรอคลิสที่จ้องมองมา
“ดิฉัน... ดิฉันขอโทษค่ะคุณชายใหญ่... ดิฉัน...” แสนดีเงยหน้าขึ้น มองเพเรอคลิสอย่างสำนึกผิด หล่อนยกมือขึ้นไหว้ขอความเมตตา “ดิฉันจะรีบทำความสะอาดเดี๋ยวนี้ค่ะ”
เพเรอคลิสไม่ได้พูดคำใดออกมาเลย นอกจากจ้องใบหน้าของแสนดีเขม็ง หญิงสาวตัวสั่นเทา รีบควานหยิบเศษจานที่แตกหักเพราะหล่อนทำหลุดมือด้วยความเร่งรีบ แต่แล้ว...
“โอ๊ะ...”
“เป็นอะไรน่ะแซนดี้” เดลล่าตกใจ เมื่อเห็นเลือดไหลออกจากนิ้วเรียวของแสนดี
“นั่นไง เศษจานบาดจนได้ รีบไปทำแผลก่อนเลยไป เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเอง”
“ไม่เป็นไรเดลล่า ฉันทำได้ เลือดไหลแค่นี้เอง”
“แซนดี้อย่าดื้อสิ ไปเร็วๆ เข้า” เดลล่าพยายามบอก แต่แสนดียังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปทั้งน้ำตา
สักพักเศษอาหารและเศษจานที่แตกก็ถูกทำความสะอาดจนเรียบร้อย แสนดีลุกขึ้นเอ่ยขอตัวไปทำแผล แต่เพเรอคลิสที่นั่งเงียบราวกับไม่ได้อยู่ภายในห้องอาหารก็พูดขึ้นเสียก่อน
“มื้อต่อไปเธอไม่ต้องเข้ามาวุ่นวายในห้องอาหารอีกแล้วนะ แซนดี้”
“ทะ ทำไมล่ะคะ หรือว่าคุณชายใหญ่ไม่พอใจที่ดิฉันทำอาหารตกหล่นเมื่อสักครู่นี้คะ”
ดวงตาคมกริบของเพเรอคลิสแข็งกระด้างยามจ้องมาที่หล่อน แสนดีรีบก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวั่นเกรง
“ถ้าใช่ ดิฉัน... ดิฉันกราบขออภัยนะคะคุณชายใหญ่”
“ต่อให้เธอกราบฉันซักร้อยรอบฉันก็ไม่อนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่อีก ออกไปซะ”
“คุณชายใหญ่...”
“ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลย ไปสิ”
แม้จะพยายามซ่อนน้ำตาเอาไว้มากมายแค่ไหน แต่มันก็ไหลออกมาก่อนที่หล่อนจะทันหันหน้าหนี หยาดน้ำตาไหลออกมาประจานความเสียใจของหล่อนมากมาย
“แซนดี้ ไปทำแผลเถอะ แซนดี้”
เดลล่าเกรงว่าเพื่อนจะถูกทำโทษหนักกว่านี้จึงรีบเรียกและลากตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
คนตัวโตกำช้อนในมือแน่น กรามแกร่งขบกันจนขึ้นสันนูนเป่ง “ผู้หญิงน่ารังเกียจ”
“ใครน่ารังเกียจหรือครับพี่เพนน์”
เสียงกลั้วหัวเราะของน้องชายคนเล็กอย่าง มาริออส ซาเวลลาส ดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มปรากฏตัวอยู่ภายในห้องอาหาร เพเรอคลิสหันไปมอง
“วันนี้พี่นึกว่าจะต้องกินข้าวคนเดียวซะแล้ว”
ผู้เป็นน้องชายหัวเราะร่วน “อย่าพูดเหมือนตาแก่ขี้น้อยใจแบบนั้นสิครับพี่เพนน์ เอ่อ แล้วนี่พี่เนลกับพี่ลาร์ซไปไหนล่ะครับ มื้อค่ำแบบนี้น่าจะมากินพร้อมกัน”
เพเรอคลิสพ่นลมหายใจออกมาจากปากอย่างเบื่อหน่าย “เจ้าพวกนั้นก็เหมือนนายนั่นแหละ ออกไปท่องราตรีจนลืมไปว่ามีบ้านอยู่”
มาริออสหัวเราะร่วนขบขำ “เมื่อก่อนพี่เพนน์ก็ไม่ต่างจากพวกผมเลยนะครับ เที่ยวทุกคืนเหมือนกันนั่นแหละ แต่เอ๋... อะไรทำให้พี่เพนน์เปลี่ยนไปนะ”
“พี่ไม่ได้เปลี่ยนอะไรสักหน่อย”
น้องชายคนสุดท้องหรี่ตาจ้องหน้าจับพิรุธพี่ชาย “ไม่เปลี่ยนอะไรกันล่ะครับ เมื่อก่อนแทบไม่กลับบ้านเลย แต่เดี๋ยวนี้เลิกงานปุ๊บกลับถึงบ้านเร็วทุกวัน จนผมกับพวกพี่ลาร์ซพี่เนลคิดกันว่าพี่เพนน์ต้องแอบซ่อนอีหนูคนใหม่เอาไว้ในดาร์กอน คาสเทลโลแน่ๆ”
“อีนงอีหนูที่ไหนกัน พวกนายบ้าไปแล้ว กินได้แล้ว กินข้าว”
พี่ชายคนโตตัดบทอย่างน่าสงสัย มาริออสอมยิ้ม ขณะกวาดตามองไปรอบๆ ห้องอาหาร
“แล้วนี่แซนดี้ไปไหนซะแล้วล่ะครับ”
คนที่กำลังตักอาหารใส่ปากชะงัก ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์
“ออกไปทำแผลกับเดลล่าน่ะ ถูกเศษจานบาดนิ้วเอานะ”
“หือ? นี่แซนดี้บาดเจ็บหรือครับ”
ท่าทางตื่นตกใจของมาริออสทำให้เพเรอคลิสอดที่จะกระแนะกระแหนไม่ได้
